Γι’ αυτό όµως, δεν αρκεί µόνο η µαζική κάθοδος των τρακτέρ στους δρόµους. Χρειάζεται συλλογικό πνεύµα, χρειάζεται αξιόπιστη συνδικαλιστική ηγεσία, χρειάζεται µέθοδος στις διεκδικήσεις, χρειάζεται ανάλυση δεδοµένων και σύνθεση απόψεων.
Ολόκληρο το ρεπορτάζ στην Agrenda που κυκλοφορεί
Το γεγονός ότι κάποιοι βιαστικοί θέλησαν να καπηλευθούν τον αγώνα των πολλών και έσπευσαν να πάρουν ευκαιριακά θέση στο τραπέζι των συζητήσεων του Μαξίµου, υπονοµεύοντας την όποια ενότητα των προηγούµενων εβδοµάδων και διευκολύνοντας την κυβέρνηση να απαλλαγεί από την παρουσία των τρακτέρ, είναι ένα µικρό µόνο δείγµα της παθογένειας που υπάρχει στις τάξεις των αγροτών. Το ότι η κυβέρνηση επένδυσε στους «πρόθυµους» δείχνει βέβαια και τη δική της «µικροψυχία» απέναντι στην πολυπληθή κοινωνία των αγροτών.
Παρ’ όλα αυτά, η µεγαλειώδης κινητοποίηση των τελευταίων δύο µηνών είχε τη σηµασία της. Οι πληρωµές που έγιναν στα τέλη του χρόνου, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα είχαν γίνει χωρίς αυτή την «απειλή» των τρακτέρ. Όλοι ξέρουν ότι η µεταφορά της ευθύνης των πληρωµών στην ΑΑ∆Ε, µε την αντίληψη που διέπει το συγκεκριµένο φορέα, αν δεν έβγαιναν τα τρακτέρ, θα κρατούσε τις πληρωµές «δεµένες» για πολλούς ακόµα µήνες. Χρειάστηκε η δύναµη των τρακτέρ για να γίνει κατανοητό ότι πίσω από τους αριθµούς βρίσκονται άνθρωποι αλλά και µια αγορά που οδηγείται σε κατάρρευση.
Στα επιτεύγµατα των µπλόκων θα πρέπει να πιστωθούν και οι όποιες µικρές διευθετήσεις έγιναν το τελευταίο διάστηµα, σε επιµέρους θέµατα. Όπως π.χ. η αποτύπωση των αγροτεµαχίων για την κατοχύρωση ενισχύσεων, οι βελτιώσεις για το αγροτικό πετρέλαιο και το αγροτικό ρεύµα, η οικονοµική στήριξη των κτηνοτρόφων που έχασαν τα κοπάδια τους ή δυσκολεύτηκαν ποικιλοτρόπως από την ευλογιά.
Η συζήτηση που άνοιξε, έστω και µε ανορθόδοξο κάπως τρόπο, έδωσε αφορµές για να τεθούν στο δηµόσιο λόγο πολλά θέµατα, ευαισθητοποίησε την κοινωνία γύρω από το αγροτικό και έθεσε προ των ευθυνών του το πολιτικό προσωπικό. Γενικά ωρίµασε πράγµατα, εν όψει των κρίσιµων αποφάσεων που πρόκειται να ληφθούν, όπως είναι ο προϋπολογισµός και οι κανόνες της ΚΑΠ, το νέο εθνικό στρατηγικό σχέδιο για τη γεωργία, η Mercosur κ.α.
Αυτό που δεν θέλησε να θέσει επιτακτικά το κίνηµα των µπλόκων, είναι η θεσµοθέτηση οργάνων για µια διαρκή και σε βάθος συζήτηση για το αύριο της πρωτογενούς παραγωγής. Για τα αγροτικά προϊόντα στα οποία επιβάλλεται να δοθεί προτεραιότητα, για τις ζώνες καλλιέργειας που έχει ανάγκη ο τόπος, για τις κλαδικές οργανώσεις που είναι απαραίτητες για τη βιώσιµη ανάπτυξη της γεωργίας.
