Στο φετινό Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός, τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν αλλού: στις αμερικανικές αιχμές για τη Γροιλανδία, στις αιφνίδιες διπλωματικές στροφές της Ουάσινγκτον και στις μεγάλες δηλώσεις Ευρωπαίων ηγετών για μια παγκόσμια τάξη που «ραγίζει». Κι όμως, μακριά από τους τίτλους, η Κίνα βρέθηκε στο επίκεντρο, όχι ως πρωταγωνιστής της σκηνής, αλλά ως ο “ελέφαντας στο δωμάτιο”.
Η παρουσία του Πεκίνου στο Νταβός ήταν μετρημένη, σχεδόν χαμηλών τόνων. Αντί για εντυπωσιακές εξαγγελίες, η κινεζική αποστολή επέμεινε σε ένα σταθερό μήνυμα: προβλεψιμότητα, συνεργασία και οικονομική συνέχεια, σε έναν κόσμο που δείχνει ολοένα πιο αβέβαιος. Σε αντίστιξη με την αμερικανική ρητορική -συχνά προσωπική και συγκρουσιακή- η Κίνα επένδυσε στην εικόνα του «σταθεροποιητικού παράγοντα».
Για Κινέζους αναλυτές, το φετινό Νταβός σηματοδοτεί κάτι περισσότερο από μια ακόμη ετήσια συνάντηση ελίτ. Το χαρακτήρισαν “watershed moment”, ένα σημείο καμπής όπου η μετατόπιση ισχύος γίνεται πλέον ορατή ακόμη και στους πιο επιφυλακτικούς παρατηρητές. Σύμφωνα με αυτή την ανάγνωση, όλο και περισσότερες χώρες αρχίζουν να σκέφτονται πέρα από ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα με επίκεντρο τις ΗΠΑ, στρεφόμενες σε πιο περιφερειακά μοντέλα εμπορίου και συνεργασίας.
Δεν είναι τυχαίο ότι η Κίνα εκπροσωπήθηκε από τον Χε Λιφένγκ, έναν από τους ισχυρότερους αντιπροέδρους της κυβέρνησης. Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο: η κινεζική αγορά παραμένει ανοιχτή, οι ξένες επιχειρήσεις είναι ευπρόσδεκτες και η «δίκαιη μεταχείριση» των κινεζικών εταιρειών διεθνώς αποτελεί κόκκινη γραμμή για το Πεκίνο.
Όταν η σιωπή γίνεται στρατηγική
Σε αντίθεση με τις δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ, που κυριάρχησαν στους τίτλους με προσωπικές επιθέσεις και αιφνίδιες αναδιπλώσεις, οι τοποθετήσεις της κινεζικής πλευράς πέρασαν σχεδόν απαρατήρητες. Ωστόσο, αυτή ακριβώς η έλλειψη «θορύβου» εκτιμάται από αναλυτές στο Πεκίνο ως πλεονέκτημα.
Η επιδείνωση των σχέσεων ΗΠΑ-Ευρώπης θεωρείται από την Κίνα ευκαιρία επαναπροσέγγισης με την Ε.Ε., σε μια περίοδο που η δυτική συνοχή δείχνει λιγότερο δεδομένη από ποτέ.
Η υπόθεση της Γροιλανδίας, όσο περιφερειακή κι αν φάνηκε, ενίσχυσε -κατά την κινεζική οπτική- την αίσθηση ότι η αμερικανική ηγεμονία βρίσκεται σε φάση φθοράς και ότι το κέντρο βάρους μετακινείται ανατολικά.
Η πραγματική δύναμη: παραγωγή και εφοδιαστικές αλυσίδες
Πέρα από τη ρητορική, η Κίνα συνεχίζει να στηρίζει τη διεθνή της επιρροή σε απτά μεγέθη. Με μερίδιο 37% στις παγκόσμιες μεταφορές εμπορευματοκιβωτίων, η χώρα παραμένει κομβικός κρίκος της παγκόσμιας παραγωγής. Όπως σημειώνουν αναλυτές, όσο το Πεκίνο «κρατά» τη βιομηχανική βάση του πλανήτη, οι δυνατότητες πίεσης από άλλες δυνάμεις παραμένουν περιορισμένες.
Ακόμη και η εύθραυστη εκεχειρία ενός έτους στις εμπορικές εντάσεις ΗΠΑ-Κίνας δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι δασμοί παραμένουν υψηλοί και οι περιορισμοί στην πρόσβαση σε προηγμένες τεχνολογίες συνεχίζονται. Παρ’ όλα αυτά, το Πεκίνο επιδιώκει να εμφανιστεί ως δύναμη συνεκτικότητας, απέναντι σε μια Ουάσινγκτον που μοιάζει συχνά απρόβλεπτη.
Διπλωματικός μαραθώνιος στο Πεκίνο
Το μήνυμα αυτό ενισχύεται και από τις αλλεπάλληλες επισκέψεις ξένων ηγετών στην Κίνα στις αρχές του 2026. Από την Ιρλανδία και τη Νότια Κορέα έως τον Καναδά και σύντομα το Ηνωμένο Βασίλειο, το Πεκίνο υποδέχεται πολιτικές ηγεσίες που αναζητούν νέες ισορροπίες σε έναν κόσμο αυξημένων εμπορικών τριβών.
Για τις επιχειρήσεις, οι κινήσεις αυτές λειτουργούν ως σήμα σταθερότητας. Μη αμερικανικά δυτικά brands δείχνουν αυξημένο ενδιαφέρον για την κινεζική αγορά, επιχειρώντας να διαφοροποιήσουν τις διεθνείς τους πωλήσεις εν μέσω εμπορικών πολέμων.
Σταθερότητα προς τα έξω, προκλήσεις στο εσωτερικό
Η εικόνα, ωστόσο, έχει και ρωγμές. Η ενίσχυση της εσωτερικής κατανάλωσης παραμένει δύσκολος στόχος, με τις λιανικές πωλήσεις να κινούνται σε χαμηλούς ρυθμούς και τις αρχές να αποφεύγουν -προς το παρόν- συγκεκριμένες δεσμεύσεις για αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος.
Κι όμως, στο Νταβός, το μήνυμα ήταν σαφές: ακόμη κι αν η Κίνα παλεύει με εσωτερικές ανισορροπίες, η παγκόσμια τάξη αλλάζει ανεξάρτητα από αυτές. Όπως παραδέχθηκε και ο επικεφαλής της BlackRock, το ίδιο το Νταβός ίσως πάψει να είναι «ελβετικό προνόμιο», ακολουθώντας έναν κόσμο που μετακινείται μακριά από το παραδοσιακό δυτικό κέντρο.
Σε αυτό το νέο τοπίο, η Κίνα μπορεί να μη φώναξε δυνατά, αλλά φρόντισε να ακουστεί εκεί που μετράει περισσότερο.
