Συνοπτικά, το Ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ έκρινε ότι ο νόμος IEEPA του 1977, που προοριζόταν για εργαλεία οικονομικής παρέμβασης σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, δεν δίνει στον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ την εξουσία να επιβάλλει δασμούς τόσο μεγάλης κλίμακας. Στην πράξη, η απόφαση χαράσσει ένα όριο ανάμεσα στην εκτελεστική εξουσία και την αρμοδιότητα του Κογκρέσου να αποφασίζει για φόρους και δασμούς.
Για τη διεθνή οικονομία, η σημασία δεν είναι μόνο νομική καθώς οι δασμοί, όταν εφαρμόζονται οριζόντια και χωρίς προβλεψιμότητα, μετατρέπονται σε σοκ για τις αλυσίδες εφοδιασμού που συνδέονται με την αμερικανική αγορά, από την αυτοκινητοβιομηχανία της Ευρώπης μέχρι τους ασιατικούς προμηθευτές ενδιάμεσων αγαθών. Με την απόφαση, αφαιρείται το πιο ξαφνικό εργαλείο επιβολής γενικευμένων δασμών, άρα μειώνεται ένα κομμάτι αβεβαιότητας που είχε περάσει σε επενδυτικές αποφάσεις, στα συμβόλαια των μεταφορών αλλά και στις τιμές προϊόντων.
Δικαίωμα να ζητήσουν εταιρίες και χώρες… έντοκη επιστροφή των δασμών
Σύμφωνα με εκτίμηση του Penn Wharton Budget Model που επικαλείται το Reuters, πάνω από 175 δισ. δολάρια σε έσοδα δασμών θεωρούνται «σε κίνδυνο» επιστροφής, με ρυθμό είσπραξης που είχε φτάσει περίπου τα 500 εκατ. δολάρια την ημέρα από τότε που ξεκίνησε η επιβολή τους, τον Φεβρουάριο 2025. Το μέγεθος αυτό έχει σημασία πολύ πέρα από τις ΗΠΑ, επειδή επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο η αμερικανική κυβέρνηση θα χρηματοδοτήσει το έλλειμμα και, κατ’ επέκταση, την τιμή του παγκόσμιου ασφαλούς επιτοκίου αναφοράς που δίνουν τα αμερικανικά ομόλογα.
