Ζούγκλα τα τιμολόγια ρεύματος με αποκλίσεις ακόμη και 228%!

Τεράστιες αποκλίσεις, που φθάνουν και ακόμη και στο 227% ανάμεσα στη φθηνότερη και την ακριβότερη τιμή, αποκαλύπτουν τα στοιχεία για τα τιμολόγια ρεύματος (πράσινα και μπλε) του Δεκεμβρίου, επιβεβαιώνοντας ότι η επιλογή κατάλληλου προμηθευτή και τιμολογίου από τον καταναλωτή μπορεί να κάνει τη διαφορά στη μηνιαία επιβάρυνση του οικογενειακού προϋπολογισμού.

Όπως φαίνεται στον πίνακα (στοιχεία ΡΑΑΕΥ για νοικοκυριό με μηνιαία κατανάλωση 330 kWh) το πραγματικό μηνιαίο κόστος, σε ευρώ/κιλοβατώρα με συνδυασμό των επιβαρύνσεων από πάγια και τιμές χρέωσης, ξεκινά από 0.11991 ευρώ ανά κιλοβατώρα και κλιμακώνεται ως τα 0.39030 με μια απόκλιση περίπου 227%!

Σημειώνεται ότι τα φθηνότερα τιμολόγια της αγοράς είναι σταθερά τα μπλε -τα τρία φθηνότερα, από την ΕΛΙΝΟΪΛ, προσφέρονται με συνδυασμό παροχής ρεύματος και φυσικού αερίου. Το φθηνότερο πράσινο τιμολόγιο προσφέρεται από τη ΔΕΗ με πραγματικό κόστος 0,15442 ευρώ.

Σε αυτό το ναρκοθετημένο πεδίο για τους καταναλωτές, η επιλογή καλύτερου προμηθευτή/τιμολογίου μπορεί να φέρει πραγματική διαφορά στις επιβαρύνσεις του οικογενειακού προϋπολογισμού, όμως η ελληνική αγορά παρουσιάζει μια παράδοξη εικόνα στασιμότητας, με πολλούς καταναλωτές να αποφεύγουν να αλλάξουν πάροχο.

Σύμφωνα με τα ευρήματα του τελευταίου Ευρωβαρόμετρου, η Ελλάδα καταγράφει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά «πιστών» πελατών στην Ευρώπη. Το 41% των νοικοκυριών στη χώρα μας δηλώνουν πως δεν έχουν αλλάξει ποτέ πάροχο ρεύματος. Το ποσοστό αυτό είναι αποκαρδιωτικό αν συγκριθεί με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, όπου η στασιμότητα περιορίζεται στο 25%.

Έτσι, δέκα και πλέον χρόνια μετά τη θεσμική απελευθέρωση της αγοράς, ο ανταγωνισμός στην Ελλάδα λειτουργεί περισσότερο στη θεωρία και λιγότερο στην τσέπη του καταναλωτή.

«Όλοι ίδιοι είναι»

Γιατί όμως οι Έλληνες δεν μετακινούνται, ακόμη κι όταν οι τιμές «καίνε»; Η απάντηση δεν βρίσκεται στην αδιαφορία, αλλά στην απογοήτευση. Το Ευρωβαρόμετρο σκιαγραφεί μια εικόνα δυσπιστίας: Σχεδόν οι μισοί Έλληνες (45%) θεωρούν ότι δεν υπάρχει κανένα ουσιαστικό όφελος στην αλλαγή παρόχου, πιστεύοντας πως οι διαφορές μεταξύ των εταιρειών είναι μηδαμινές. Στην υπόλοιπη Ευρώπη, αυτή η ισοπεδωτική λογική αφορά μόλις το 26% των πολιτών.

Όταν ο καταναλωτής πιστεύει ότι «όλοι ίδιοι είναι», ο ανταγωνισμός νεκρώνει. Οι εταιρείες δεν πιέζονται να βελτιώσουν τις υπηρεσίες τους, καθώς η πελατειακή τους βάση παραμένει εγκλωβισμένη σε μια αντίληψη ματαιότητας.

Αδιαφάνεια στους λογαριασμούς

Βασικός πυλώνας αυτής της δυσπιστίας είναι η πολυπλοκότητα των λογαριασμών. Για το 46% των εγχώριων καταναλωτών, οι λογαριασμοί ρεύματος αποτελούν γρίφο, ένα αίτημα που στην Ευρώπη είναι αισθητά χαμηλότερο (34%).

Όταν δεν μπορείς να κατανοήσεις τι πληρώνεις, είναι αδύνατον να συγκρίνεις και να επιλέξεις το φθηνότερο. Έτσι, η εμπιστοσύνη στην αγορά περιορίζεται: μόλις το 40% των Ελλήνων εμπιστεύονται τους μηχανισμούς της αγοράς ενέργειας για δίκαιη τιμολόγηση, ποσοστό που απέχει πολύ από το ευρωπαϊκό 63%.

Είναι αξιοσημείωτο ότι η απροθυμία αλλαγής παρόχου δεν οφείλεται στη γραφειοκρατία. Μόνο μια μικρή μειοψηφία (14%) θεωρεί τη διαδικασία μετάβασης σε άλλη εταιρεία δύσκολη ή χρονοβόρα.

Ακριβό το ρεύμα για την τσέπη μας

Την ανάγκη για ενεργοποίηση του καταναλωτή, ώστε να βρει φθηνότερα τιμολόγια και να προστατεύσει τον οικογενειακό προϋπολογισμό υπογραμμίζουν και τα στοιχεία που δείχνουν ότι, ενώ σε απόλυτες τιμές το ρεύμα στην Ελλάδα δεν είναι ακριβότερο από τον μέσο όρο της Ευρώπης, εν τούτοις παραμένει πολύ ακριβό σε σχέση με τα εισοδήματα των Ελλήνων καταναλωτών.

Η θέση της Ελλάδας στον ευρωπαϊκό χάρτη για τον Δεκέμβριο του 2025 αποκαλύπτει μια διττή πραγματικότητα, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του δείκτη HEPI (Household Energy Price Index) που καταρτίζουν οι ρυθμιστικές αρχές της Αυστρίας και της Ουγγαρίας σε συνεργασία με τη VaasaETT.

Σε ονομαστικές τιμές, η Αθήνα φαίνεται να κινείται λίγο κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Συγκεκριμένα, η τελική τιμή για τον οικιακό καταναλωτή στην ελληνική πρωτεύουσα διαμορφώθηκε στα 24,40 σεντς/kWh , την ώρα που ο μέσο όρος στην Ε.Ε.-27 ήταν στα 25,73 σεντς/kWh. Στην κορυφή της ακρίβειας βρίσκονται το Βερολίνο (38,86 σεντς/kWh) και η Κοπεγχάγη (37,38 σεντς/kWh), ενώ στον αντίποδα οι φθηνότερες πόλεις είναι το Κίεβο, η Βουδαπέστη και το Βελιγράδι.

Ωστόσο, η εικόνα αυτή είναι πλασματική αν δεν συνυπολογιστεί η αγοραστική δύναμη των πολιτών. Όταν οι τιμές προσαρμόζονται με βάση το βιοτικό επίπεδο (Μονάδες Αγοραστικής Δύναμης – PPS), η Ελλάδα «σκαρφαλώνει» στις πιο ακριβές χώρες της Ευρώπης.

Συγκεκριμένα, με όρους αγοραστικής δύναμης, το κόστος στην Αθήνα εκτοξεύεται στις 30,04 μονάδες (PPS), ξεπερνώντας αισθητά τον ευρωπαϊκό μέσο όρο που βρίσκεται στις 27,73 μονάδες. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, παρόλο που η ονομαστική τιμή της κιλοβατώρας μπορεί να φαίνεται συγκρατημένη, το βάρος που επωμίζεται το ελληνικό νοικοκυριό σε σχέση με το εισόδημά του παραμένει δυσβάσταχτο, καθιστώντας την ενέργεια ένα από τα πιο ακριβά αγαθά για τον Έλληνα καταναλωτή.