Η όλο και πιο συστηµατική ενασχόληση του ίδιου του πρωθυπουργού µε τα θέµατα της αγροτικής παραγωγής δείχνει ότι έχει γίνει πλέον αντιληπτό, αφενός ότι τα πράγµατα είναι σοβαρά, ότι η κυβέρνηση δεν µπορεί να προχωρήσει παραµερίζοντας τους αγρότες και τις κοινωνίες της υπαίθρου και ότι η µετάβαση της ελληνικής γεωργίας στη νέα εποχή δεν έρχεται από µόνη της αλλά απαιτεί σχέδιο.
Ολόκληρο το ρεπορτάζ στην Agrenda που κυκλοφορεί
Πέρασαν κάτι παραπάνω από 6 χρόνια, χωρίς η κυβέρνηση να ασχοληθεί σοβαρά µε τα θέµατα του αγροτικού τοµέα. Ο εκτροχιασµός του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι η µόνη της… αµαρτία. Κάποιοι περίµεναν ότι η αναδιάρθρωση της ελληνικής γεωργίας θα προέλθει νοµοτελειακά από τη γήρανση του αγροτικού πληθυσµού. Αυτό δεν έγινε. Σήµερα η πόρτα της παρακµής και της χρεοκοπίας δεν χτυπάει µόνο τους υπερήλικες γεωργούς και κτηνοτρόφους. Βάζει σε κίνδυνο και τις νεότερες γενιές, απειλεί µάλιστα σε ευρεία κλίµακα, µεγάλες εκµεταλλεύσεις µε τεράστιες για τα ελληνικά δεδοµένα επενδύσεις. Βάζει σε κίνδυνο ακόµα και τους προµηθευτές τους, είτε αυτοί προέρχονται από τον κλάδο των αγροτικών µηχανηµάτων, είτε από τις µεγάλες εταιρείες εισροών (σπόροι, φυτοπροστατευτικά και λιπάσµατα), είτε από το ευρύ δίκτυο γεωπονικών καταστηµάτων.
Έστω και µε µεγάλη καθυστέρηση, στην κυβέρνηση αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι γεννάται µια απειλή που θα µπορούσε να υπονοµεύσει ολόκληρο το οικονοµικό οικοδόµηµα και µάλιστα τη στιγµή που τα δηµοσιονοµικά πηγαίνουν καλά και άλλοι κλάδοι της οικονοµίας, πέραν του αγροδιατροφικού, κινούνται στο δρόµο της ανάπτυξης.
Το κακό σ’ αυτή τη χώρα είναι ότι χρειάσθηκε, έστω και µε αφορµή τα µπλόκα, ο ίδιος ο πρωθυπουργός να ασχοληθεί επισταµένως µε τον αγροτικό χώρο, για να αρχίσουν να λειτουργούν και πάλι τα γρανάζια της κυβερνητικής µηχανής προς τη σωστή κατεύθυνση. Έστω και έτσι, η όλη υπόθεση έχει το ενδιαφέρον της.
Μετά τον ΟΠΕΚΕΠΕ και την απόφαση του ίδιου του πρωθυπουργού να περάσουν οι πληρωµές των κοινοτικών ενισχύσεων στην ΑΑ∆Ε, επιλογή η οποία φαίνεται να λύνει πολλά ζητήµατα, τα τελευταία 24ωρα φαίνεται να βρίσκεται κοινός τόπος και για την αντιµετώπιση της νόσου της ευλογιάς των προβάτων, κυρίως δεν για την προώθηση ενός γενναίου προγράµµατος ανασύστασης του ζωικού κεφαλαίου.
Αποδεικνύεται για µια ακόµη φορά ότι λύσεις υπάρχουν. Αρκεί να υπάρχει αντίληψη των καταστάσεων και πολιτική βούληση για της δέουσες αποφάσεις. Θα µπορούσε η υπόθεση της ευλογιάς να είναι η αρχή σε µια µεγάλη πορεία αναζήτησης των ενδεδειγµένων λύσεων και σε πολλά άλλα κρίσιµα θέµατα του αγροτικού χώρου και όχι να δίδονται απλά αφορµές για κοκοροµαχίες.
