Η θητεία της Κριστίν Λαγκάρντ ως Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας φτάνει στο τέλος της τυπικά τον Οκτώβριο του 2027.
Η ηγεσία της Ευρώπης, όμως, έχει άλλα σχέδια, οδεύει σε μια fast track αλλαγή της Λαγκάρντ, ώστε να αποφευχθεί πιθανή εμπλοκή της Γαλλικής ακροδεξιάς στην επιλογή του διαδόχου.
«Υπάρχουν σοβαροί λόγοι να ληφθούν αποφάσεις πριν από τις γαλλικές Εκλογές», δήλωσε στο Bloomberg ο Εμάνουελ Μενχ, Καθηγητής στη Frankfurt School of Finance και πρώην αξιωματούχος της Bundesbank. «Θα ήταν σίγουρα ευκολότερο με τον Μακρόν, παρά με τη Λεπέν ή τον Μπαρντελά, οι οποίοι έχουν ήδη δείξει ότι έχουν πολύ διαφορετικές αντιλήψεις για τον ρόλο της ΕΚΤ».
Αξιοσημείωτο είναι πως την περασμένη εβδομάδα παραιτήθηκε από την ηγεσία της Τράπεζας της Γαλλίας, ο Φρανσουά Βιλερουά ντε Γκαλό.
Αυτή η αιφνίδια αποχώρηση σημαίνει ότι την επιλογή του διαδόχου του, την κάνει ο Εμανουέλ Μακρόν και όχι ένας μελλοντικός ακροδεξιός Πρόεδρος, όπως η Μαρίν Λεπέν ή ο προστατευόμενός της, Ζορντάν Μπαρντελά, του Κόμματος «Εθνική Συσπείρωση», η όποια έχει σημαντικό προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις.
Σε έντονη ανησυχία οι Βρυξέλλες
Οι κυβερνήσεις θεωρούν αδήριτη ανάγκη να κινηθούν γρήγορα για να θωρακίσουν την Kεντρική Tράπεζα.
Οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αισθάνονται την απειλή της ακροδεξιάς και συγκεκριμένα την άνοδο του γαλλικού «Εθνικού Συναγερμού».
Σύμφωνα, με το Bloomberg, η νευρικότητα των επενδυτών γύρω από τη διαδικασία διαδοχής στην ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, ωθεί τους Ευρωπαίους να κινηθούν νωρίτερα.
Ωστόσο, οι χρόνιες αντιπαραθέσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τα κορυφαία αξιώματα, μπορεί να λειτουργήσουν αποτρεπτικά. Βέβαια, δεν υπάρχει έτοιμο χρονοδιάγραμμα για τον διορισμό Προέδρων της ΕΚΤ.
Στις Βρυξέλλες κυριαρχεί ένα κλίμα αγωνίας για την άνοδο της ακροδεξιάς, γιατί καμία τέτοια πολιτική δύναμη δεν έχει βρεθεί στην ηγεσία ενός τόσο ισχυρού και ιδρυτικού κράτους μέλους της ΕΕ.
Υπενθυμίζουμε ότι η Λεπέν παλαιότερα είχε ταχθεί υπέρ της εξόδου από το ευρώ, ενώ ο Μπαρντελά τον Νοέμβριο δήλωσε ότι το κόμμα θα πίεζε την ΕΚΤ να ξεκινήσει την ποσοτική χαλάρωση ως μέσο αντιμετώπισης του διογκωμένου χρέους της Γαλλίας.
