Νέο κεφάλαιο στην καταναλωτική πίστη ανοίγει στην Ινδία, καθώς τα δάνεια με εγγύηση χρυσού γνωρίζουν εκρηκτική ανάπτυξη, μετατρέποντας ένα παραδοσιακά «αδρανές» περιουσιακό στοιχείο σε βασικό μοχλό ρευστότητας για εκατομμύρια νοικοκυριά.
Οι Ινδοί κατέχουν περισσότερους από 34.000 τόνους χρυσού, αξίας που προσεγγίζει τα 5 τρισ. δολάρια, σύμφωνα με εκτιμήσεις των Morgan Stanley και Kotak Mahindra Bank. Μέχρι πρόσφατα, το μεγαλύτερο μέρος αυτού του πλούτου παρέμενε αχρησιμοποίητο. Σήμερα, όμως, αρχίζει να αξιοποιείται όλο και πιο συστηματικά ως εγγύηση για δανεισμό.
Η στροφή αυτή αποτυπώνεται καθαρά στα στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας της Ινδίας, τα οποία δείχνουν ότι τα δάνεια με εγγύηση χρυσού υπερδιπλασιάστηκαν μέσα σε έναν χρόνο, φτάνοντας τα 4 τρισ. ρουπίες τον Ιανουάριο. Στην πραγματικότητα, η αγορά εκτιμάται ακόμη μεγαλύτερη, καθώς σημαντικό μέρος της δραστηριότητας πραγματοποιείται μέσω μη τραπεζικών χρηματοδοτικών εταιρειών.
Καθοριστικό ρόλο στην άνοδο του κλάδου έχει παίξει η εκτόξευση της τιμής του χρυσού, η οποία έχει αυξηθεί εντυπωσιακά τα τελευταία δύο χρόνια. Η άνοδος αυτή επιτρέπει στους δανειολήπτες να αντλούν μεγαλύτερη ρευστότητα με την ίδια ποσότητα πολύτιμου μετάλλου, καθιστώντας τα συγκεκριμένα δάνεια ιδιαίτερα ελκυστικά.
Ταυτόχρονα, η αυστηροποίηση των κανόνων για τα μη εξασφαλισμένα δάνεια έχει περιορίσει την πρόσβαση σε άλλες μορφές πίστωσης, ωθώντας νοικοκυριά και μικρές επιχειρήσεις προς λύσεις με εχέγγυα.
Η δυναμική αυτή δεν περνά απαρατήρητη από τους διεθνείς επενδυτές. Η Bain Capital σχεδιάζει την απόκτηση σημαντικού ποσοστού στη Manappuram Finance, έναν από τους μεγαλύτερους παίκτες της αγοράς, ενώ η MUFG έχει ήδη επενδύσει στη Shriram Finance, η οποία επεκτείνει επιθετικά τη δραστηριότητά της στα δάνεια με εγγύηση χρυσού.
Παράλληλα, εταιρείες όπως η Muthoot Finance και η Manappuram Finance καταγράφουν ισχυρές χρηματιστηριακές επιδόσεις, αντανακλώντας την αυξημένη ζήτηση, αλλά και την εμπιστοσύνη των αγορών στο συγκεκριμένο μοντέλο χρηματοδότησης.
Η επέκταση των λεγόμενων gold loans δεν περιορίζεται πλέον σε αγροτικές ή ημιαστικές περιοχές, όπως συνέβαινε παραδοσιακά. Αντίθετα, επεκτείνεται δυναμικά και στα μεγάλα αστικά κέντρα, προσελκύοντας ακόμη και εύπορους δανειολήπτες, που αναζητούν γρήγορη και ευέλικτη πρόσβαση σε κεφάλαια.
Ωστόσο, η ταχεία ανάπτυξη του κλάδου γεννά και ερωτήματα. Η αυξημένη εξάρτηση από δανεισμό με εγγύηση περιουσιακών στοιχείων μπορεί να υποδηλώνει πίεση στα εισοδήματα, ιδίως σε ένα περιβάλλον όπου το κόστος ζωής αυξάνεται. Παράλληλα, το γεγονός ότι η χορήγηση τέτοιων δανείων βασίζεται λιγότερο σε παραδοσιακά πιστωτικά κριτήρια, ενδέχεται να αυξήσει τους κινδύνους για το χρηματοπιστωτικό σύστημα, εάν η τάση συνεχιστεί ανεξέλεγκτα.
Για πολλούς αναλυτές, η πραγματικότητα βρίσκεται κάπου στη μέση: τα δάνεια με εγγύηση χρυσού αποτελούν ταυτόχρονα ένδειξη μεγαλύτερης χρηματοοικονομικής ωριμότητας και αντανάκλαση των πιέσεων που δέχονται τα νοικοκυριά.
Σε κάθε περίπτωση, το «χρυσό απόθεμα» της Ινδίας μετατρέπεται σε έναν από τους πιο δυναμικούς πυλώνες της οικονομίας της.
