Τι αποκάλυψαν λειτουργικές μαγνητικές τομογραφίες εγκεφάλου σε δεκάδες ασθενείς και υγιείς εθελοντές.
Η ημικρανία δεν είναι μία ενιαία ασθένεια, αλλά έχει χαρακτηριστικούς βιολογικούς υποτύπους που εξηγούν γιατί άλλοι άνθρωποι παθαίνουν πιο σοβαρές κρίσεις και άλλοι πιο ήπιες, αναφέρουν επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, στην Καλιφόρνια.
Οι ερευνητές υπέβαλλαν σε μία εξελιγμένη μορφή μαγνητικής τομογραφίας εγκεφάλου δεκάδες πάσχοντες από ημικρανία και υγιείς συνομηλίκους τους. Όπως διαπίστωσαν, μπορούσαν να ταξινομήσουν τους ασθενείς τους σε δύο ξεχωριστούς τύπους.
Η ημικρανία είναι πολύ συχνή. Υπολογίζεται ότι προσβάλλει το 12-15% του πληθυσμού παγκοσμίως. Προς το παρόν χαρακτηρίζεται είτε ως χρονία, είτε ως επεισοδιακή. Χρονία θεωρείται όταν ο ασθενής έχει τουλάχιστον 15 ημέρες τον μήνα με πονοκέφαλο ή ημικρανία και επί τουλάχιστον 3 μήνες. Ειδάλλως η κεφαλαλγία του θεωρείται επεισοδιακή.
Οι ισχύουσες κατευθυντήριες οδηγίες συνιστούν χορήγηση ειδικής προληπτικής, καθημερινής αγωγής μόνο στους πάσχοντες από χρόνια ημικρανία, λένε οι ερευνητές. Αυτό όμως μπορεί να αλλάξει με βάση τα νέα ευρήματα.
Η μελέτη
Η νέα μελέτη δημοσιεύθηκε στην ιατρική επιθεώρηση Cephalalgia. Οι επιστήμονες ενέταξαν σε αυτήν 111 πάσχοντες από ημικρανία και 51 υγιείς συνομηλίκους τους (αυτοί απάρτιζαν την ομάδα ελέγχου).
Οι ερευνητές συνέλλεξαν λεπτομερή στοιχεία για τα συμπτώματα των ασθενών. Υπέβαλλαν επίσης όλους τους συμμετέχοντες σε δύο διαφορετικά είδη μαγνητικούς τομογραφίας εγκεφάλου:
- Σε δομική μαγνητική τομογραφία (sMRI), που παρέχει τρισδιάστατες εικόνες των ανατομικών δομών του εγκεφάλου
- Σε λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI), που καταγράφει την δραστηριότητα του εγκεφάλου, ανιχνεύοντας αλλαγές στην κυκλοφορία του αίματος
Οι δύο υποτύποι
Με βάση τα ευρήματα στην fMRI, οι επιστήμονες μπόρεσαν να χωρίσουν τους ασθενείς με ημικρανία σε δύο υποτύπους.
Ο εγκέφαλος των ασθενών που ταξινομήθηκαν στον υπότυπο 1 έμοιαζε περισσότερο με εκείνον των υγιών συνομηλίκων τους. Οι ασθενείς αυτοί γενικώς είχαν λιγότερο σοβαρές ημικρανικές κρίσεις.
Στον υπότυπο 2, ήταν εμφανείς διαφορές στην ροή του αίματος μεταξύ δύο δομών του εγκεφάλου (του φλοιού και του υποφλοιώδους χώρου). Οι ασθενείς που ταξινομήθηκαν σε αυτόν τον υπότυπο ήταν μεγαλύτερης ηλικίας και είχαν πιο παρατεταμένη ημικρανία. Είχαν επίσης αυξημένες πιθανότητες να παρουσιάζουν τόσο σοβαρές κρίσεις, ώστε να μην μπορούν να διεκπεραιώσουν τις καθημερινές δραστηριότητές τους.
Συνολικά ο υπότυπος 2 φάνηκε να σχετίζεται με πιο σοβαρή ημικρανία. Το ενδιαφέρον, όμως, είναι πως δεν υπήρχε διαφορά στη συχνότητα των ημικρανικών κρίσεων ανάμεσα στους δύο υποτύπους.
Το γεγονός αυτό υποδηλώνει ότι η κλασική ταξινόμηση της ημικρανίας σε επεισοδιακή ή χρονία, δεν αντικατοπτρίζει πλήρως την βιολογία της συγκεκριμένης κεφαλαλγίας, αφού εστιάζει μόνον στη συχνότητα του πονοκεφάλου, λένε οι ερευνητές.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι τα ευρήματά τους θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε βελτίωση της αντιμετώπισης της ημικρανίας. Και αυτό διότι θα μπορούσαν, λ.χ., να επιτρέψουν την προληπτική αγωγή σε πάσχοντες από επεισοδιακή ημικρανία, η οποία όμως είναι πάρα πολύ σοβαρή.
Οι επιστήμονες συνεχίζουν την έρευνά τους για να εξακριβώσουν εάν οι υπότυποι που ανακάλυψαν παίζουν ρόλο και σε άλλες παραμέτρους, όπως η ανταπόκριση στις θεραπείες.
Φωτογραφία: iStock
