Ενώ οι Βρυξέλλες εντείνουν τη ρητορική τους περί «απεξάρτησης» από την Κίνα, οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις κινούνται στην αντίθετη κατεύθυνση. Αντί να εγκαταλείπουν τα κινεζικά εργοστάσια, ενισχύουν την παρουσία τους εκεί, καθώς η Κίνα μετατρέπεται σε ένα όλο και πιο αυτοματοποιημένο και τεχνολογικά προηγμένο οικοσύστημα παραγωγής, που δύσκολα μπορεί να ανταγωνιστεί η Δύση.
Σύμφωνα με έρευνα του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Κίνα, σχεδόν επτά στις δέκα ευρωπαϊκές εταιρείες είτε διατηρούν, είτε επεκτείνουν τις εφοδιαστικές αλυσίδες και τις παραγωγικές τους δραστηριότητες στην κινεζική ενδοχώρα, παρά τις γεωπολιτικές εντάσεις και τις πιέσεις για μείωση της εξάρτησης από το Πεκίνο.
Περίπου το ένα τρίτο των επιχειρήσεων δήλωσε ότι μεταφέρει ακόμη μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής του στην Κίνα, ενώ το 37% ανέφερε ότι δεν έχει αλλάξει καθόλου στρατηγική τα τελευταία δύο χρόνια.
Αντίθετα, μόλις το 7% των εταιρειών απαντά ότι μεταφέρει την παραγωγή ή την προμήθεια προϊόντων εκτός Κίνας.
Η αυτοματοποίηση αλλάζει τα πάντα
Το βασικό πλεονέκτημα της Κίνας δεν είναι πλέον μόνο οι χαμηλοί μισθοί, αλλά η ταχύτητα με την οποία οι βιομηχανίες της περνούν στην εποχή της αυτοματοποίησης.
Ο επικεφαλής της Roland Berger, Ντενί Ντεπού, περιέγραψε ως «σοκαριστική» τη διαφορά που παρατηρείται στα κινεζικά εργοστάσια σε σχέση με μόλις δύο χρόνια πριν. Όπως σημείωσε, μιλώντας στο CNBC, σε πολλές σύγχρονες μονάδες παραγωγής «δεν βλέπεις σχεδόν κανέναν άνθρωπο», καθώς τα εργοστάσια λειτουργούν πλέον με εκτεταμένα ρομποτικά συστήματα και αυτοματοποιημένες γραμμές παραγωγής.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Nio, η οποία χρησιμοποιεί σε ένα από τα εργοστάσιά της 941 ρομπότ που λειτουργούν πλήρως αυτόνομα, παράγοντας διαφορετικά μοντέλα οχημάτων ταυτόχρονα και επιτρέποντας παραγωγή όλο το 24ωρο χωρίς ανθρώπινη παρουσία στο δάπεδο παραγωγής.
Η αυτοματοποίηση αυξάνει αρχικά το κόστος επένδυσης, όμως μειώνει δραστικά το συνολικό κόστος παραγωγής και επιτρέπει στις κινεζικές βιομηχανίες να βγάζουν προϊόντα στην αγορά ταχύτερα από τους διεθνείς ανταγωνιστές τους.
Η «αποσύνδεση» της Δύσης σκοντάφτει… στην πραγματικότητα
Η Κίνα παράγει σήμερα περίπου το 28% των παγκόσμιων βιομηχανικών αγαθών και, παρά τους ευρωπαϊκούς και αμερικανικούς δασμούς, εξακολουθεί να διαθέτει ένα παραγωγικό οικοσύστημα που συνδυάζει:
- χαμηλότερο ενεργειακό κόστος
- πρόσβαση σε πρώτες ύλες
- κρατική στήριξη
- ταχύτατη διαπραγμάτευση με προμηθευτές.
Περίπου τα τρία τέταρτα των ευρωπαϊκών εταιρειών που συμμετείχαν στην έρευνα θεωρούν ότι οι μονάδες παραγωγής τους στην Κίνα είναι πιο αποδοτικές από εκείνες σε άλλες χώρες.
Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Επιμελητηρίου στην Κίνα, Γενς Έσκελουντ, παραδέχθηκε ότι η στρατηγική «μείωσης του κινδύνου» που προωθεί η Ε.E δεν φαίνεται να μεταφράζεται σε ουσιαστική απομάκρυνση των επιχειρήσεων από την κινεζική παραγωγή. Όπως εξήγησε, σε πολλούς βιομηχανικούς κλάδους, όποια εταιρεία θέλει να παραμείνει ανταγωνιστική σε τιμές και ποιότητα είναι σχεδόν αναγκασμένη να ενταχθεί στις κινεζικές εφοδιαστικές αλυσίδες.
Το αποτέλεσμα είναι ένα παράδοξο που γίνεται όλο και πιο εμφανές στη διεθνή οικονομία: όσο η Δύση μιλά για περιορισμό της εξάρτησης από την Κίνα, τόσο οι ίδιες οι επιχειρήσεις της βαθαίνουν την παρουσία τους μέσα στο κινεζικό βιομηχανικό σύστημα.
