Αν ο Νίκολιτς τερματίσει του χρόνου τρίτος, θα ζητάνε την κεφαλή του επί πίνακι κι ο Μεντιλίμπαρ θα βαφτιστεί Βάσκος – Αλέφαντος λόγω των κοντομάνικων
Η οπαδική κουλτούρα των Άγγλων είναι αξιολάτρευτα μοναδική και επιβεβαιώθηκε με τον αποθεωτικό αποχαιρετισμό των υποστηρικτών της Μάντσεστερ Σίτι στον Πεπ Γκουαρντιόλα. Η σύγκριση με τον παραδοσιακό Έλληνα φίλαθλο, αρκεί για να προκαλέσει κατάθλιψη. Ο Άγγλος αρχικά είναι ποδοσφαιρόφιλος και οπαδός της ομάδας του, ο Έλληνας είναι οπαδός της νίκης. Σκέτο…
Ο Άγγλος τραγουδά, στηρίζει, ενθαρρύνει, πολύ περισσότερο όταν η ομάδα του δεν είναι στα καλά της, τότε άλλωστε έχει μεγαλύτερη ανάγκη την ώθηση από την κερκίδα. Ο Έλληνας μόλις αντιληφθεί ότι κάτι δεν πάει καλά, αρχίζει φυσάει και να ξεφυσάει λέγοντας στους διπλανούς του «διώξε αυτόν – βάλε εκείνον, άλλαξε σύστημα, ο πρόεδρος έχει καβούρια» με τον κλασικό επίλογο αυταρέσκειας: «Εγώ σας τα ΄λεγα, αλλά εσείς δε με πιστεύατε…»
Άποψη έχει κι ο Άγγλος, με τη διαφορά ότι θα την κρατήσει για τον εαυτό σου όσο διαρκεί ο αγώνας. Το 90λεπτο είναι «ιερό» ότι είναι θα ειπωθεί μετά το σφύριγμα. Όταν έρθει η στιγμή, η κριτική θα είναι ρεαλιστική έχοντας μάθει να εκτιμά και όχι να ηδονίζεται με την απαξίωση. Οι παρατηρήσεις και οι ενστάσεις του είναι αμιγώς ποδοσφαιρικές, μη ασυνάρτητες και κυρίως δεν εξαρτώνται από την κατάληξη της μπάλας αφού προσκρούσει στο δοκάρι.
Οι οπαδοί της Σίτι δεν αρκέστηκαν σε τυπικούς χαιρετισμούς και επιφανειακές ευχαριστίες, το αντίο τους στον Πορτογάλο έμοιαζε με δοξολογία και η σύγκρισή με την απαξίωση αντίστοιχων προπονητών που πέρασαν από τα μέρη μας αφήνοντας το στίγμα τους, προκαλούν την κατάθλιψη που γράψαμε προηγουμένως.
Από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα ο Αλμέιδα, που με το καλημέρα κατέκτησε νταμπλ παρουσιάζοντας ένα σύνολο που αν ήσουν αντίπαλος έκανες δεήσεις για να χάσεις αξιοπρεπώς. Κάποια στιγμή εκείνη τη χρονιά ο Μελισσανίδης είχε αποκαλέσει τους παίκτες «τρομοκράτες» και ήταν αυτό ακριβώς. Την επόμενη χρονιά έχασε ένα πρωτάθλημα που κρίθηκε στο τελευταίο 20λεπτο των play offs, η αξιολόγηση του προπονητή δε μπορεί να κρέμεται από μια ντρίμπλα, ένα σουτ ή μια στραβοκεφαλιά. Αν δηλαδή ο Ανσαριφάρντ είχε επιλέξει…διαφορετική κόμμωση, ο Αλμέιδα θα παρέμενε ίνδαλμα.
Για το Λουτσέσκου αντίστοιχα που την ίδια στιγμή στρογγυλοκάθισε στο θρόνο του Αργεντίνου, θα γινόταν αναδρομή στα κουσούρια που εντοπίζουν οι λογής – λογής «ειδήμονες» και τα οποία παρελαύνουν ασταμάτητα το τελευταίο διάστημα λόγω της απογοητευτικής κατάληξης της χρονιάς. Η ιστορία του Ρουμάνου μάλιστα έχει καταγράψει το παράδοξο της απαξίωσής του ακόμη και μετά το «φευγιό» του το 2019, όταν πάνω στο χορτάρι πέτυχε το απόλυτο έχοντας κατακτήσει δυο πρωταθλήματα και δυο κύπελλα σε δυο σεζόν.
Αν δηλαδή ο Γκουαρντιόλα είναι πετυχημένος επειδή χάρισε πολλούς -αλλά όχι όλους τους- τίτλους σε μια δεκαετία, σκεφτείτε πόσο ήταν ο Λουτσέσκου που δεν είχε χάσει κανέναν. Και πάλι όμως έβγαινε χολή, τον κατηγορούσαν πως παράτησε την ομάδα για τα χρήματα, ενώ η Αλ Χιλάλ τον πολιορκούσε από τα χρόνια της Ξάνθης, όταν ο Ραζβάν έπαιρνε…τρεις κι εξήντα. Τα πριμ που εισέπραττε από τον Σαββίδη τα μοίραζε στους συνεργάτες του, ενώ η περιουσία της οικογένειας Λουτσέσκου αρκεί για να αποπληρωθεί το δημόσιο χρέος της Ελλάδος.
Το τελευταίο που μπορείς να χρεώσεις στο Ρουμάνο λοιπόν είναι φιλαργυρία, αλλά κάθε αφήγημα πρέπει κάπως πρέπει να στηριχτεί. Κι όλα αυτά για τον προπονητή που πήρε τον ΠΑΟΚ από το χέρι οδηγώντας τον σε επίπεδα αγωνιστικής καταξίωσης που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την εποχή του αείμνηστου Γκιούλα Λόραντ.
Αλλά ο Έλληνας οπαδός ανέκαθεν ήταν έτσι, γι αυτό κι εκείνες τις εποχές ο κόσμος ζητούσε επιτακτικά την απομάκρυνσή του Ούγγρου. Και επειγόντως μάλιστα, για να σωθεί η ομάδα! Αυτό που το πάτε;
Μεταξύ άλλων στο Λουτσέσκου καταλογίζουν ότι δεν εμπιστεύεται νέους από τις ακαδημίες, ενώ επί των ημερών του έχουν αναδειχτεί οι Πέλκας, Γιαννούλης, Κωνσταντέλιας, Κουλιεράκης, Μιχαηλίδης, Μύθου, Χατσίδης. Δεν είναι λοιπόν ότι δεν υπάρχει λογική, είναι ότι τα πάντα παραδίδονται στην ποδοσφαιρική παραφροσύνη.
Στις νίκες όλοι είναι τέλειοι, στις στραβές καταδικάζονται σε ισόβια χωρίς ελαφρυντικά. Ψάχνουμε προπονητή που θα κερδίζει παντού, πάντα, οι παίκτες του θα αξιοποιούν όλες τις ευκαιρίες και θα κατακτά κάθε διαθέσιμο τίτλο. Αμφιβάλλει κάποιος ότι αν του χρόνου ο Νίκολιτς τερματίσει τρίτος, οι ίδιοι που σήμερα τον αποθεώνουν θα ζητάνε την κεφαλή του επί πίνακι;
Ή ότι αν ο Μεντιλίμπαρ μείνει δεύτερη χρονιά χωρίς τίτλο θα βαφτιστεί μονομιάς σε Βάσκο – Αλέφαντο, λόγω και των κοντομάνικων που φοράει χειμώνα καλοκαίρι; Και στην Αγγλία έχουν απαιτήσεις, το κοινό είναι πολύ πιο δύσκολο. Αποθεώνει, αποδοκιμάζει, εγκρίνει απορρίπτει, κάθε συμπεριφορά όμως έχει ως αφετηρία τη γνώση και την ανάλυση αυτού που βλέπει.
Στην Ελλάδα κυριαρχούν τα αφηγήματα, οι «αδύναμο κρίκοι» και ο ένοχος έχει καθίσει στο εδώλιο πριν ξεκινήσει ο αγώνας. Πρόσφατο το παράδειγμα του Μπενίτεθ, στην αρχή έφταιγαν όλοι οι άλλοι πλην του ιδίου και λίγους μήνες μετά έφταιγε μόνο αυτός και κανένας άλλος. Σκεφτείτε απλά τον ενθουσιασμό που θα επικρατούσε αν ο Ιβάν Σαββίδης το 2019 ή ο Μάριος Ηλιόπουλος το 2024 ανακοίνωναν το Ράφα ως διάδοχο των Λουτσέσκου ή Αλμέιδα. Έτσι, για να μη μείνει η παραμικρή αμφιβολία για την απόλυτη άγνοια του μέσου Έλληνα φιλάθλου…
