Καθηγητής αρχιτεκτονικής, κάνοντας μάθημα στους φοιτητές του, τους μιλάει για τον άνθρωπο, που θεμελίωσε την αρχιτεκτονική του σήμερα. Για τον ωρολογοποιό Le Corbusier, ο οποίος αν και δε σπούδασε Αρχιτεκτονική, είναι εκείνος που εφηύρε το μπετόν αρμέ (μπετόν με σίδερο), όπως είπε χαρακτηριστικά ο καθηγητής που θα δείτε και στο ακόλουθο βίντεο, δηλαδή το «Άγιο Δισκοπότηρο», το «κύτταρο της Αρχιτεκτονικής, την οποία έσωσε».
Χάρη στην καινοτομία και την εφευρετικότητα του Le Corbusier, ο κόσμος έπαψε να είναι εγκλωβισμένος σε κλασικά κτήρια, όπου ο πρώτος όροφος έπρεπε να είναι ακριβώς ίδιος με τον δεύτερο και ούτω καθεξής, έδωσε το περιθώριο και τη δυνατότητα στους αρχιτέκτονες να διευρύνουν τη γκάμα του σχεδιασμού τους, να πρωτοτυπήσουν, να ενσωματώσουν παράθυρα σε ευφάνταστα σημεία, να δημιουργήσουν roof garden με κύριο μέλημά τους να μην «πειράξουν» τη φύση, και να δημιουργήσουν αποθήκες και υπόγεια γκαράζ.
Παρακολουθήστε το σχετικό βίντεο:
Ο Le Corbusier (1887–1965) συγκαταλέγεται στους πλέον επιδραστικούς αρχιτέκτονες του 20ού αιώνα, έχοντας διαμορφώσει σε καθοριστικό βαθμό τη «γλώσσα» του μοντερνισμού. Λιγότερο γνωστό, αλλά εξίσου καθοριστικό για την εξέλιξή του, είναι το γεγονός ότι ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία ως ωρολογοποιός και χαράκτης, μια εμπειρία που επηρέασε βαθιά την αντίληψή του για τον σχεδιασμό και τη λειτουργία της αρχιτεκτονικής.
Γεννημένος στη La Chaux-de-Fonds της Ελβετίας, μια πόλη με μακρά παράδοση στην ωρολογοποιία, ο Jeanneret μεγάλωσε σε περιβάλλον όπου η ακρίβεια και η δεξιοτεχνία αποτελούσαν καθημερινότητα. Σε ηλικία μόλις 13 ετών εγκατέλειψε τη γενική εκπαίδευση για να μαθητεύσει στη σχολή καλών τεχνών (École des Arts Décoratifs) της πόλης του, εστιάζοντας στη διακόσμηση και την χάραξη ρολογιών.
Η εκπαίδευση αυτή καλλιέργησε την προσήλωσή του στη λεπτομέρεια, την αναλογία και τη μηχανική ακρίβεια, στοιχεία που αργότερα μετέφερε σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα.
Παρότι δεν σπούδασε ποτέ τυπικά αρχιτεκτονική, εξελίχθηκε σε έναν ουσιαστικά αυτοδίδακτο δημιουργό, αντλώντας γνώσεις μέσα από ταξίδια, μελέτη και εργασία σε αρχιτεκτονικά γραφεία της Ευρώπης. Υπό την καθοδήγηση των δασκάλων του, στράφηκε σταδιακά προς την αρχιτεκτονική, μεταφέροντας μαζί του τη λογική της ωρολογοποιίας: την ιδέα ότι κάθε στοιχείο πρέπει να υπηρετεί μια σαφή λειτουργία μέσα σε ένα ευρύτερο, αρμονικό σύστημα.
Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα μοντέρνας κατασκευής
Η συμβολή του στην αρχιτεκτονική υπήρξε ριζοσπαστική. Με τα περίφημα «Πέντε Σημεία της Νέας Αρχιτεκτονικής» εισήγαγε αρχές όπως οι πιλοτές, η ελεύθερη κάτοψη και όψη, τα οριζόντια παράθυρα και το δώμα-κήπος, επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση μορφής και λειτουργίας. Έργα όπως η Villa Savoye αποτελούν εμβληματικές εφαρμογές αυτών των ιδεών, αποτυπώνοντας την καθαρότητα και τον ορθολογισμό του μοντέρνου κινήματος.
Παράλληλα, με το συγκρότημα κατοικιών Unité d’Habitation, επαναπροσδιόρισε την έννοια της συλλογικής κατοίκησης, προτείνοντας ένα αυτάρκες «κάθετο χωριό». Στο θεωρητικό επίπεδο, ανέπτυξε το σύστημα αναλογιών Modulor, βασισμένο στο ανθρώπινο σώμα, επιχειρώντας να «γεφυρώσει» την τέχνη με τη μηχανική ακρίβεια.
Ο Le Corbusier δεν εισήγαγε μόνο νέες μορφές, αλλά και μια νέα φιλοσοφία: την «αρχιτεκτονική ως μηχανή για κατοίκηση». Μετουσιώνοντας την ελβετική ακρίβεια της ωρολογοποιίας στην κλίμακα της πόλης, συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση της σύγχρονης αρχιτεκτονικής και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε το δομημένο περιβάλλον, μέχρι σήμερα.
