Σαν σήμερα, η Ορθοδοξία, η Εκκλησία της Ελλάδος και χιλιάδες πνευματικά του παιδιά αποχαιρέτησαν με δάκρυα τον μακαριστό π. Ανανία Κουστένη, τον απλό, φωτισμένο και βαθιά αγαπητό ιερέα που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στις καρδιές των πιστών. Ο λόγος του, γεμάτος αγάπη, πραότητα και ελπίδα, συνεχίζει μέχρι σήμερα να παρηγορεί ανθρώπους κάθε ηλικίας.
Ο μακαριστός π. Ανανίας Κουστένης δεν υπήρξε απλώς ένας χαρισματικός ιεροκήρυκας. Ήταν ένας πατέρας για τον πονεμένο άνθρωπο, ένας πνευματικός συνοδοιπόρος για εκείνον που αναζητούσε νόημα, παρηγοριά και Χριστό μέσα στην καθημερινή δοκιμασία. Με λόγο ανεπιτήδευτο, κατανοητό και γεμάτο χάρη, μιλούσε για την αγάπη του Θεού χωρίς φόβο και αυστηρότητα, αλλά με τρυφερότητα και αληθινή πατερική στοργή.
Η μεγάλη παρακαταθήκη που άφησε στα πνευματικά του παιδιά ήταν η εμπιστοσύνη στο έλεος του Θεού. Συχνά τόνιζε ότι «ο Χριστός δεν ζητά τελειότητα αλλά μετάνοια και ταπείνωση». Μέσα από τις ομιλίες και τα βιβλία του δίδαξε ότι η Εκκλησία δεν είναι χώρος καταδίκης, αλλά θεραπείας της ανθρώπινης ψυχής.
Ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι έβρισκαν στον λόγο του έναν σπάνιο πνευματικό παρηγορητή. Δεν τους πλησίαζε με αυστηρές εντολές, αλλά με αγάπη και κατανόηση. Έλεγε πως «κανείς δεν είναι χαμένος όταν κρατά μέσα του λίγη ελπίδα και μια μικρή προσευχή». Αυτή η στάση ζωής έκανε τον π. Ανανία να αγαπηθεί βαθιά από τον λαό.
Στο ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ, πολλοί αναγνώστες συνεχίζουν μέχρι σήμερα να αναζητούν τις διδαχές, τις ομιλίες και τα πνευματικά του λόγια. Για χιλιάδες πιστούς, η φωνή του παραμένει μια ήρεμη πνευματική πυξίδα σε εποχές σύγχυσης και αγωνίας.
Η μορφή του συνδέθηκε με την απλότητα, τη χαρά της πίστης και τη βεβαιότητα ότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει ποτέ τον άνθρωπο. Αυτή είναι ίσως και η μεγαλύτερη κληρονομιά του: να μάθουμε να αγαπάμε περισσότερο, να συγχωρούμε βαθύτερα και να ελπίζουμε ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές.
