Μπορεί τα κυβερνητικά στελέχη να πανηγυρίζουν για την Ασπίδα του Αχιλλέα (στο στιγµιότυπο ο γενικός διευθυντής Αµυντικών Εξοπλισµών του ελληνικού υπουργείου Αµυνας υποστράτηγος Ιωάννης Μπούρας και ο γενικός διευθυντής του ισραηλινού υπουργείου Αµυνας Αµίν Μπαράµ ενώ υπογράφουν τη διακρατική συµφωνία Ελλάδας – Ισραήλ), το νέο σύστηµα δηλαδή αεράµυνας που η κυβέρνηση συµφώνησε να προµηθευτεί αντί 3 δισ. ευρώ από το Ισραήλ, στην πραγµατικότητα όµως η εξωτερική πολιτική της χώρας µπαίνει σε αχαρτογράφητα µονοπάτια.
Η αγορά, αντί να ενισχύει γεωπολιτικά τη χώρα, την κάνει ευάλωτη, σε µια συγκυρία που το Ισραήλ έχει µετατραπεί σε «µηχανή πολέµου» στη Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα από «γέφυρα ειρήνης» γίνεται µέρος του προβλήµατος, µε την άµυνά της να εξαρτάται συνολικά από το Ισραήλ. Οι συµµαχίες όµως των ισχυρών εταίρων αλλάζουν σύµφωνα µε τα δικά τους συµφέροντα, κάτι που πρακτικά σηµαίνει ότι, εάν το Ισραήλ αλλάξει τις σηµερινές γεωπολιτικές ιεραρχήσεις του, η Ελλάδα θα µείνει «ξεκρέµαστη».
Αντί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να ακολουθήσει µια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, όπως όλες οι µεταπολιτευτικές κυβερνήσεις, καθιστά την Ελλάδα όµηρο µίας χώρας που προκαλεί πολέµους στην ευρύτερη περιοχή. Επίσης, µε την Ασπίδα του Αχιλλέα η αµυντική αρχιτεκτονική της χώρας στηρίζεται σε ισραηλινές τεχνολογίες. Αυτό σηµαίνει ότι τα κλειδιά της τεχνογνωσίας και των µελλοντικών αναβαθµίσεων θα κρατά µια ξένη χώρα, τη στιγµή µάλιστα που οι υποδοµές της ελληνικής αµυντικής βιοµηχανίας είναι βαθιά απαξιωµένες.
Η δε µητρική µορφή της Ασπίδας δοκιµάστηκε στις ιρανικές επιθέσεις και εµφανίστηκε τρωτή. Με λίγα λόγια, δεν είναι ώρα για πανηγυρισµούς αλλά για προβληµατισµό.
Α.Κ.
