Στο Τολέδο σχεδόν όλοι είδαν μία συγκλονιστική σιδηροδρομική τραγωδία με τουλάχιστον 68 νεκρούς. Κάποιοι λίγοι είδαν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για σπέκουλα ώστε να συνδεθεί η πέραν πάσης αμφιβολίας ασύλληπτη τραγωδία του Τολέδο με τα Τέμπη. Στη βάση του «παντού συμβαίνουν τραγωδίες». Στη «σοσιαλιστική Ισπανία» μάλιστα δύο φορές σε 9 μήνες. Το ίδιο επιχειρήθηκε και με το αντίστοιχο σιδηροδρομικό δυστύχημα στη Σλοβακία. Αλλά όχι με τη Σερβία και το Νόβι Σαντ. Που τελικά ήταν θρυαλλίδα εξελίξεων που άναψε το φιτίλι της κοινωνικής εξέγερσης που οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης Βούτσιτς σχεδόν 2 χρόνια μετά.
Η όποια σύνδεση της Ισπανίας με την Ελλάδα σε επίπεδο σιδηροδρόμων τερματίζεται ασκαρδαμυκτί από τη στιγμή που στην Ελλάδα 3,5 χρόνια μετά τα Τέμπη (και όχι πριν πολύ καιρό) οι πολιτικοί ταγοί της χώρας έπαιζαν με τις λέξεις για (αν υπάρχει, αν έχει εγκατασταθεί ή τελικώς λειτουργεί) το ETCS.
Ομοιότητες ίσως εντοπιστούν αν τα ισπανικά συνεργεία μπαζώσουν (με ή χωρίς εισαγωγικά) τον χώρο της τραγωδίας ώστε να σταθεροποιήσουν τους γερανούς. Ή οι υψηλές ταχύτητες επεκταθούν, εκτός του σιδηροδρόμου, και στη… σπέκουλα.
