Από τη μία, έχουμε την κερδοφόρα για τον κρατικό κορβανά αλλά καταστροφική για την κοινωνία εμμονή της κυβέρνησης Μητσοτάκη να παρακολουθεί ως παρατηρητής την αισχροκέρδεια και τις στρεβλώσεις στην αγορά ενέργειας. Ας μην ξεχνάμε ότι αυτές οι στρεβλώσεις είναι απότοκο των κυβερνητικών επιλογών της απολιγνιτοποίησης και της επιβολής ενός target model που ευνοεί το καρτέλ του φυσικού αερίου στην παραγωγή ρεύματος. Από την άλλη, έχουμε τις διεθνείς εξελίξεις που από το 2022 σφίγγουν τον βρόχο γύρω από την πραγματική οικονομία, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη σε ρόλο χειροκροτητή του πληθωρισμού της απληστίας.
Πλέον αυτοί οι δύο παράγοντες, κυβερνητικές επιλογές και διεθνείς εξελίξεις, έχουν εξελιχθεί σε μια δομική απειλή για την ελληνική οικονομία, με διπλό καταστροφικό αποτύπωμα: αφενός καταγράφεται η άμεση επιβάρυνση του τελικού καταναλωτή μέσω της μετακύλισης του κόστους στα προϊόντα και αφετέρου υφίσταται στραγγαλισμός της ανταγωνιστικότητας των ελληνικών εξαγωγικών επιχειρήσεων.
Από το εργοστάσιο στο ράφι
Η κατάσταση έχει φτάσει στο ως εδώ και μη παρέκει για τη μεταποίηση. Η μέση τιμή ηλεκτρικής ενέργειας για τις εγχώριες ενεργοβόρες βιομηχανίες κινείται σταθερά στη ζώνη των
135-150 ευρώ ανά μεγαβατώρα (MWh), όταν σε ανταγωνίστριες ευρωπαϊκές χώρες (όπως η Ισπανία και η Γαλλία) το αντίστοιχο βιομηχανικό κόστος διαμορφώνεται, μέσω κρατικών αντισταθμίσεων και μακροχρόνιων συμβολαίων, κάτω από τα 80 ευρώ/MWh. Σε τομείς όπως η μεταλλουργία, τα δομικά υλικά, τα πλαστικά, η συσκευασία και η μεταποίηση τροφίμων το ενεργειακό κόστος αντιπροσωπεύει έως και το 35-40% του συνολικού μεταποιητικού κόστους.
Μη μπορώντας να απορροφήσουν αυτό το δυσθεώρητο βάρος, οι ελληνικές παραγωγικές μονάδες υποχρεώνονται να μετακυλίσουν το αυξημένο κόστος παραγωγής στην εγχώρια εφοδιαστική αλυσίδα. Το αποτέλεσμα είναι ένας νέος γύρος πληθωρισμού, με τον Ελληνα καταναλωτή να πληρώνει τελικά το «καπέλο» του βιομηχανικού ρεύματος σε κάθε αγορά στο σουπερμάρκετ. Την ίδια στιγμή το πλήγμα στις εξαγωγές είναι καίριο. Με το κόστος παραγωγής επιβαρυμένο κατά 20-25% εξαιτίας της ενέργειας, τα ελληνικά μεταποιημένα προϊόντα χάνουν τη διεθνή τους ανταγωνιστικότητα.
Η αδράνεια με το CISAF
Το πλέον εξοργιστικό στοιχείο του κυβερνητικού σχεδιασμού είναι ότι η λύση υπάρχει, αλλά εγκαταλείφθηκε στα συρτάρια. Το Ευρωπαϊκό Πλαίσιο Κρατικών Ενισχύσεων για τη Συμφωνία Καθαρής Βιομηχανίας (CISAF) ισχύει και παρέχει τη δυνατότητα στα κράτη-μέλη να επιδοτήσουν έως και το 25% του κόστους ηλεκτρικής ενέργειας των ενεργοβόρων βιομηχανιών με αντισταθμιστικές δεσμεύσεις επενδύσεων στην πράσινη μετάβαση. Παρά το γεγονός ότι το εργαλείο αυτό είναι διαθέσιμο ήδη από τις 25 Ιουνίου 2025 και αφορά κονδύλια ύψους άνω των 330 εκατ. ευρώ, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ουδέν έπραξε για την έγκαιρη ενεργοποίησή του.
Το ίδιο φαίνεται ότι συνέβη και με τη METSAF, το Προσωρινό Πλαίσιο Κρατικών Ενισχύσεων για την Κρίση στη Μέση Ανατολή, που υιοθετήθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στις 29 Απριλίου 2026 και ισχύει έως την 31η Δεκεμβρίου 2026. Το METSAF, που λειτουργεί ως προσωρινό συμπλήρωμα του CISAF, επιτρέπει επιδότηση έως 70% της μέσης τιμής χονδρικής, χωρίς αντίστοιχη αύξηση των απαιτούμενων επενδύσεων απανθρακοποίησης και ήδη το χρησιμοποιούν χώρες όπως οι Γερμανία, Πολωνία, Αυστρία, Βουλγαρία, Σλοβενία και Ιρλανδία.
Ομοβροντία βιομηχάνων για τις κυβερνητικές παλινωδίες
Η παρατεταμένη ολιγωρία έχει προκαλέσει πρωτοφανή ηλεκτρισμό στις σχέσεις του Μεγάρου Μαξίμου με τον επιχειρηματικό κόσμο. Σε μια σπάνια επίδειξη ομοθυμίας 16 βιομηχανικοί σύνδεσμοι της χώρας –με μπροστάρη την Ενωση Βιομηχανικών Καταναλωτών Ενέργειας (ΕΒΙΚΕΝ) και τον Σύνδεσμο Βιομηχανιών Ελλάδος (ΣΒΕ)– έστειλαν τελεσίγραφο στην κυβέρνηση.
Οι βιομήχανοι στρέφονται πλέον ανοιχτά κατά των συνεχιζόμενων παλινωδιών του Κυρ. Μητσοτάκη. Κατηγορούν την κυβέρνηση για εξαγγελίες
-πυροτεχνήματα που αφήνουν συστηματικά εκτός κάδρου τη μεταποίηση, την ώρα που επιδοτούνται έμμεσα τα υπερκέρδη των ηλεκτροπαραγωγών. Η βιομηχανική ηγεσία διαμηνύει ότι δεν αντέχει άλλες καθυστερήσεις, καθώς ο κίνδυνος λουκέτων και αποβιομηχάνισης είναι πλέον ορατός.
