Η Ευρώπη φλέγεται. Η Γαλλία στο χείλος της οικονομικής περιδίνησης· η Γερμανία και η Ιταλία σε επικίνδυνη στασιμότητα. Σε αυτό το δυσμενές διεθνές περιβάλλον, όπου η ανάπτυξη στην ευρωζώνη περιορίζεται στο ασθενές 0,9% και ο πληθωρισμός επιμένει στο 3% για το 2026, η Ελλάδα θα έπρεπε να θωρακίζεται. Αντίθετα, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, εγκλωβισμένη σε λογική «μπάτλερ» συμφερόντων, έχει αφήσει την οικονομία εντελώς απροστάτευτη και την κοινωνία να ασφυκτιά από την κρίση κόστους ζωής.
Υστερα από επτάμισι έτη διακυβέρνησης η ελληνική οικονομία, με την επιλογή της να αφήσει ανέλεγκτη την αισχροκέρδεια για να φουσκώνει φορομπηχτικά το ΑΕΠ και με την αποδυνάμωση και καταστροφή της παραγωγικής βάσης, έχει μετατραπεί σε έναν «γυμνό βασιλέα», έρμαιο των διεθνών κλυδωνισμών.
Ο ευρωπαϊκός «πυρετός» σε Γαλλία, Γερμανία και Ιταλία
Η καρδιά της ευρωπαϊκής οικονομίας χτυπάει αδύναμα. Σύμφωνα με τη γαλλική στατιστική υπηρεσία INSEE, το δημόσιο χρέος της Γαλλίας εκτινάχθηκε στο 119% του ΑΕΠ το δεύτερο τρίμηνο του 2026, ενώ το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2025 έκλεισε στο 5,1%. Η δημοσιονομική ασφυξία έχει προκαλέσει παγκόσμια ανησυχία. Στις 5 Οκτωβρίου 2026, το πρακτορείο Reuters συνέδεσε ευθέως την υποχώρηση του ευρώ σε χαμηλό 17 μηνών έναντι του δολαρίου με τις ανησυχίες για τα γαλλικά δημόσια οικονομικά.
Στη Γερμανία το κεντρικό πρόβλημα είναι η δραματική δυσκολία ανάκτησης του ρόλου της ως ισχυρής κινητήριας δύναμης της ευρωπαϊκής οικονομίας. Επειτα από δύο ολόκληρα χρόνια ύφεσης, η ανάπτυξη του 2025 περιορίστηκε στο απογοητευτικό 0,2%. Παρά το γεγονός ότι το Reuters ανέφερε στις 2 Οκτωβρίου 2026 ότι η γερμανική κυβέρνηση επρόκειτο να αυξήσει την πρόβλεψη ανάπτυξης από 0,5% σε 1,3% για το 2026 και από 0,9% σε 1,1% για το 2027, η γερμανική ατμομηχανή παραμένει τραυματισμένη, παρασύροντας προς τα κάτω τις εξαγωγικές προοπτικές ολόκληρης της ΕΕ.
Στην Ιταλία η πίεση συνδυάζει ένα τεράστιο δημόσιο χρέος 138,9% του ΑΕΠ το πρώτο τρίμηνο του 2026 με βαθιές, μακροχρόνιες αδυναμίες παραγωγικότητας. Η δημογραφική γήρανση εκτοξεύει τις ανάγκες για συντάξεις και δημόσια υγεία, ενώ η σταδιακή μείωση του ενεργού πληθυσμού περιορίζει ασφυκτικά τις δυνατότητες αύξησης της παραγωγής. Μπορεί η πολιτική σταθερότητα στη Ρώμη να προσφέρει κάποια περιθώρια δράσης, αλλά το δυσβάσταχτο χρέος, σε συνδυασμό με την υποχώρηση της βιομηχανικής παραγωγής και τον πληθωρισμό στο 4,2%, εξανεμίζει την αντοχή της χώρας σε νέους κραδασμούς.
Συνολικά στην ευρωζώνη ο συνδυασμός χαμηλής ανάπτυξης (0,9%) και επίμονης ακρίβειας (3%) συμπιέζει τα πραγματικά εισοδήματα, παγώνει τις επενδύσεις και ασκεί αφόρητες πιέσεις στους κρατικούς προϋπολογισμούς. Η κοινωνική αντοχή έχει ήδη δοκιμαστεί σκληρά. Σύμφωνα με τη Eurostat, 92,7 εκατομμύρια άνθρωποι στην ΕΕ βρίσκονταν το 2025 σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.
Η ελληνική… εκτροπή σε αριθμούς
Ενώ η Ευρώπη αγωνίζεται να σταθεί στα πόδια της, τα στοιχεία για τα δημόσια οικονομικά της Ελλάδας αποκαλύπτουν μια πορεία δημοσιονομικής εκτροπής, την οποία η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιχειρεί συστηματικά να συγκαλύψει πίσω από επικοινωνιακά αφηγήματα.
Με βάση τα επίσημα ποσοστά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής:
Το ονομαστικό ΑΕΠ του 2025 ανήλθε σε 248,4 δισ. ευρώ, σύμφωνα με την πρώτη εκτίμηση της ΕΛΣΤΑΤ. Το έλλειμμα ως ποσοστό του ΑΕΠ διαμορφώθηκε στο 6%, το οποίο αντιστοιχεί σε απόλυτο ποσό περίπου 14,9 δισ. ευρώ (με την Τράπεζα της Ελλάδος να δημοσιεύει έλλειμμα 14,1 δισ. ευρώ για το ίδιο έτος).
Για το 2026, από την εαρινή πρόβλεψη της Επιτροπής (πραγματική ανάπτυξη 1,8% και αύξηση αποπληθωριστή ΑΕΠ 2,9%), προκύπτει ονομαστικό ΑΕΠ περίπου 260,2 δισ. ευρώ. Το έλλειμμα προβλέπεται να εκτοξευτεί στο 7,1%, φτάνοντας στο τεράστιο απόλυτο ποσό των περίπου 18,5 δισ. ευρώ.
Αυτά τα μεγέθη καταρρίπτουν τον μύθο της «ισχυρής και θωρακισμένη οικονομίας» που προβάλλει το Μαξίμου. Η χώρα εμφανίζει δημοσιονομικά ελλείμματα-μαμούθ, τη στιγμή που οι πόροι διοχετεύονται σε επιδοτήσεις καρτέλ και όχι στην παραγωγική ανασυγκρότηση.
Εκτεθειμένη στις αγορές της Ευρώπης
Η εξάρτηση της ελληνικής οικονομίας από τους Ευρωπαίους εταίρους της είναι απόλυτη, καθιστώντας την άμεσο αποδέκτη των συνεπειών από την ύφεση σε Γερμανία, Ιταλία και Γαλλία. Σύμφωνα με τον επίσημο πίνακα συναλλαγών αγαθών της Enterprise Greece για το 2025, η εικόνα του εμπορικού ισοζυγίου είναι καταδικαστική. Το συνολικό εμπορικό έλλειμμα με τις τέσσερις αυτές χώρες φτάνει τα 12,986 δισ. ευρώ, με τις εισαγωγές να υπερδιπλασιάζονται σε σχέση με τις εξαγωγές.
Οταν η γερμανική βιομηχανία βαλτώνει και η γαλλική και η ιταλική αγορά συρρικνώνονται, οι ελληνικές εξαγωγές προς αυτούς τους προορισμούς στραγγαλίζονται, αφήνοντας την ελληνική οικονομία εκτεθειμένη στο έλεος του εξωτερικού εμπορικού ελλείμματος.
Στις 19 χειρότερες οικονομίες του πλανήτη
Η αποτυχία της κυβερνητικής πολιτικής αποτυπώνεται με τον πιο δραματικό τρόπο στις διεθνείς κατατάξεις. Σύμφωνα με τις προβλέψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στο World Economic Outlook του Οκτωβρίου 2026, η Ελλάδα θα καταγράψει έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών -6,6% του ΑΕΠ (18,5 δισ.) το 2026, τοποθετούμενη στην 172η θέση μεταξύ 190 οικονομιών, δηλαδή στις 19 χειρότερες παγκοσμίως! Στον κατάλογο του ΔΝΤ που περιλαμβάνει 190 χώρες, η Ελλάδα «συνυπάρχει» κυρίως με μικρές νησιωτικές οικονομίες, καθώς και με χώρες που αντιμετωπίζουν ακραίες γεωπολιτικές ή οικονομικές κρίσεις, όπως η Ουκρανία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Κύπρος.
Η Ελλάδα κατέγραψε το δεύτερο μεγαλύτερο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών των τελευταίων 14 ετών. Συγκεκριμένα, το επτάμηνο του 2026 το έλλειμμα σύμφωνα με την Τράπεζα της Ελλάδος έφτασε τα 9,32 δισ. ευρώ. Πρόκειται για τη δεύτερη χειρότερη επίδοση της περιόδου μετά το 2022, όταν το έλλειμμα είχε φτάσει τα 12,15 δισ. ευρώ εν μέσω των πρωτοφανών επιπτώσεων της πανδημίας Covid-19 και της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία. Η διεύρυνση αυτή, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος, οφείλεται κυρίως στην επιδείνωση των ισοζυγίων πρωτογενών και δευτερογενών εισοδημάτων.
Η καταστροφή της παραγωγικής βάσης
Επτά ολόκληρα χρόνια μετά την τυπική έξοδο από τα μνημόνια, το δομικό παραγωγικό έλλειμμα της Ελλάδας όχι μόνο δεν κλείνει, αλλά οξύνεται επικίνδυνα παρά την τεράστια εισροή πόρων από το Ταμείο Ανάκαμψης. Και ποια είναι η απάντηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη σε αυτή την τραγική πραγματικότητα; Ακόμη μεγαλύτερη αποδυνάμωση των αναπτυξιακών εργαλείων του κράτους. Σύμφωνα με το προσχέδιο του προϋπολογισμού 2027, το συνολικό Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) προβλέπεται να μειωθεί δραματικά κατά περίπου 35%, κατακρημνιζόμενο από τα 17 δισ. ευρώ το 2026 στα 11 δισ. ευρώ το 2027. Η τεράστια αυτή περικοπή έρχεται σε μια ιστορική στιγμή κατά την οποία η ανάγκη ενίσχυσης της παραγωγικής βάσης της χώρας είναι πιο κρίσιμη από ποτέ.
Μέσα σε αυτό το ζοφερό τοπίο, το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής στην έκθεση του Σεπτεμβρίου που παρουσιάζεται στους βουλευτές καταγράφει τα στοιχεία με σημαντική καθυστέρηση και αδικαιολόγητη απάθεια, αποφεύγοντας να σχολιάσει την καταστροφική επιδείνωση του εξωτερικού ισοζυγίου. Η σιωπή αυτή αποτελεί συνενοχή σε μια πολιτική που υποθηκεύει το μέλλον των επόμενων γενεών.
Η πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης
Η σημερινή κατάσταση δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας μοιραίας «κακοτυχίας» ούτε αποκλειστικά των εξωτερικών κρίσεων στη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ιταλία. Είναι το άμεσο, προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα των πολιτικών επιλογών της κυβέρνησης του Κυρ. Μητσοτάκη που με «ευαγγέλιο» την έκθεση Πισσαρίδη και όπλο τη θεωρία των «μεγάλων σχημάτων» στην ουσία καρτελοποίησε το σύνολο των κλάδων της ελληνικής οικονομίας. Η αισχροκέρδεια αφέθηκε να λεηλατεί το εισόδημα των πολιτών, τα ολιγοπώλια στην ενέργεια και στα τρόφιμα θησαυρίζουν σε βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας και η παραγωγική βάση της χώρας απαξιώθηκε ολοσχερώς μέσα από πυρκαγιές που έσβηναν στη θάλασσα και πλημμύρες χωρίς αντιπλημμυρικά έργα.
Η Ελλάδα εισέρχεται στην επόμενη φάση της ευρωπαϊκής κρίσης όχι απλώς ευάλωτη, αλλά συνειδητά ανοχύρωτη από μια κυβέρνηση που αντιμετωπίζει τη δημόσια περιουσία και την εθνική οικονομία ως λάφυρα. Χωρίς ρήξη με αυτά τα συμφέροντα, χωρίς γενναίες επενδύσεις στην πραγματική παραγωγή και χωρίς στήριξη του κοινωνικού κράτους, η κατρακύλα στις τελευταίες θέσεις της παγκόσμιας οικονομίας θα συνεχιστεί με μαθηματική ακρίβεια.
Η «μονοκαλλιέργεια» του τουρισμού
Οσο η χώρα δεν παράγει τόσο η ελληνική οικονομία θα μετατρέπεται σε ένα γιγαντιαίο «καζίνο υπηρεσιών», στηριζόμενη αποκλειστικά στον τουρισμό, στα logistics και στη ναυτιλία. Σίγουρα οι τομείς αυτοί είναι σημαντικοί, αλλά δεν αποτελούν παραγωγή. Ειδικότερα σε ό,τι αφορά τον τουρισμό, τα έσοδα έχουν χτυπήσει πλέον «ταβάνι», ενώ οι αρνητικές παράμετροι και οι κοινωνικές συνέπειες ακόμη δεν έχουν προσμετρηθεί σοβαρά από την κυβέρνηση:
Καταπόνηση και φθορά των υποδομών: Δρόμοι, δίκτυα ύδρευσης, αποχετεύσεις και νοσοκομεία σε νησιά και τουριστικούς προορισμούς καταρρέουν υπό το βάρος εκατομμυρίων επισκεπτών.
Εξάντληση των φυσικών πόρων: Το νερό και το ηλεκτρικό ρεύμα γίνονται απλησίαστα και ακριβότερα για τους γηγενείς πολίτες. Είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα μια χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων και εντελώς διαφορετικό η ίδια χώρα να φιλοξενεί 20 εκατομμύρια ανθρώπους τους καλοκαιρινούς μήνες χωρίς το κράτος να έχει επενδύσει ούτε ένα ευρώ σε νέες υποδομές.
