Η επικύρωση του τουρκολιβυκού µνηµονίου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης φέρνει ξανά στο προσκήνιο τις ευθύνες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Μπορεί ο Γιώργος Γεραπετρίτης να βρίσκεται σήµερα στο επίκεντρο της κριτικής, όµως ο Νίκος ∆ένδιας δεν µπορεί να βγαίνει από το κάδρο. Στις 17 Ιανουαρίου 2020, λίγο πριν από τη ∆ιάσκεψη του Βερολίνου, από την οποία η Ελλάδα είχε αποκλειστεί, ο τότε υπουργός Εξωτερικών συναντούσε τον Χαλίφα Χαφτάρ και δήλωνε ότι ο στρατάρχης συµφωνούσε µε τις ελληνικές θέσεις, ακόµη και για την ακύρωση των παράνοµων µνηµονίων. Τότε το Documento χαρακτήριζε επικοινωνιακές τις κινήσεις της κυβέρνησης. Εξι χρόνια µετά οι πανηγυρισµοί για τη σχέση µε τον Χαφτάρ µοιάζουν κρύο ανέκδοτο. Για τις επιλογές του Ν. ∆ένδια λίγοι µιλούν. Ο δρ ∆ιεθνών Σχέσεων Σωτήρης Μητραλέξης τόνισε ότι επί των ηµερών του ο Ν. ∆ένδιας κοιµόταν τον ύπνο του δικαίου, ότι «τον έχουµε τον Χαφτάρ και µεθαύριο παίρνει όλη τη Λιβύη, όλα κανονισµένα. Ο τζογαδόρος µε τη χώρα έχασε και στα δύο του πονταρίσµατα. Τον λογαριασµό τον πληρώνουµε όλοι οι υπόλοιποι». Στο παρασκήνιο πολλοί σχολιάζουν τις ευθύνες ∆ένδια, ο οποίος κρύβεται πίσω από τη «σιωπή», προτιµώντας φανφάρες παρελάσεων, «Ασπίδων» και σηµαιοστολισµού του «Νέαρχου».
Α.Κ.
