Μία γυναίκα κατέρρευσε μετά από δημόσια μαστίγωση στην επαρχία Άτσεχ της Ινδονησίας, όπου εφαρμόζεται η σαρία, έχοντας καταδικαστεί για σεξουαλική σχέση εκτός γάμου.
Οι εικόνες από την πρωτεύουσα της επαρχίας, Μπάντα Άτσεχ, δείχνουν ιατρικό προσωπικό και αξιωματούχους της θρησκευτικής αστυνομίας να σπεύδουν κοντά της μετά την ολοκλήρωση της τιμωρίας.
Η συγκεκριμένη παράβαση μπορεί να τιμωρηθεί ακόμη και με έως 100 χτυπήματα με ραβδί, σύμφωνα με το νομικό πλαίσιο που εφαρμόζεται στην περιοχή.
Δίπλα της, ένας άνδρας που είχε επίσης τιμωρηθεί για μοιχεία έπεσε στα γόνατα από τον πόνο μετά τη μαστίγωση.
Οκτώ άτομα καταδικάστηκαν σε δημόσια μαστίγωση
Η γυναίκα και ο άνδρας ήταν μεταξύ οκτώ ατόμων που καταδικάστηκαν από το δικαστήριο της Σαρία στην Μπάντα Άτσεχ για παραβιάσεις διαφόρων ισλαμικών κανόνων.
Οι ποινές εκτελέστηκαν δημόσια σε ειδικά διαμορφωμένη εξέδρα, παρουσία μικρού πλήθους.
Οι εκτελεστές της ποινής, γνωστοί τοπικά ως «algojos», εμφανίζονται με σκούρα ενδύματα που καλύπτουν ολόκληρο το σώμα τους, ενώ έχουν καλυμμένα και τα πρόσωπά τους για να παραμένουν ανώνυμοι.
Χρησιμοποιούν ραβδιά από ρατάν, χτυπώντας τους καταδικασθέντες μπροστά σε αξιωματούχους και θεατές.
Για ποιες πράξεις επιβάλλεται μαστίγωση
Στην Άτσεχ, η δημόσια μαστίγωση μπορεί να επιβληθεί για μία σειρά αδικημάτων που προβλέπονται από τον τοπικό ισλαμικό νόμο, μεταξύ των οποίων:
- μοιχεία και σεξουαλικές σχέσεις εκτός γάμου
- κατανάλωση αλκοόλ
- τυχερά παιχνίδια
- ορισμένες ομοφυλοφιλικές πράξεις
- συμπεριφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών που θεωρούνται παραβίαση των κανόνων της σαρία
Η δημόσια εκτέλεση της ποινής δεν αποσκοπεί μόνο στη σωματική τιμωρία, αλλά και στη δημόσια διαπόμπευση όσων κρίνονται ένοχοι.
Δεν είναι ασυνήθιστο οι καταδικασθέντες να καταρρέουν ή να λιποθυμούν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις χρειάζεται να απομακρυνθούν με φορείο.
Αντιδράσεις από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων
Η πρακτική έχει προκαλέσει επανειλημμένα έντονες αντιδράσεις από διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η Amnesty International και η Human Rights Watch έχουν καταδικάσει τη μαστίγωση, υποστηρίζοντας ότι παραβιάζει τόσο το Σύνταγμα της Ινδονησίας όσο και τις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας.
Η Amnesty έχει χαρακτηρίσει τη συγκεκριμένη τιμωρία «σκληρή, απάνθρωπη και εξευτελιστική», επισημαίνοντας ότι σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να συνιστά βασανιστήριο βάσει της Σύμβασης του ΟΗΕ κατά των Βασανιστηρίων.
Ο επικεφαλής της Amnesty International Indonesia, Ουσμάν Χαμίντ, έχει επισημάνει στο παρελθόν ότι συμπεριφορές που μπορεί να θεωρούνται κοινωνικά ακατάλληλες δεν δικαιολογούν ποινές φυλάκισης ή μαστίγωσης.
Οι τοπικές αρχές υπερασπίζονται την πρακτική
Οι αρχές της Άτσεχ, από την άλλη πλευρά, υποστηρίζουν ότι οι δημόσιες τιμωρίες λειτουργούν αποτρεπτικά και αποτελούν μέρος της θρησκευτικής και πολιτισμικής ταυτότητας της επαρχίας.
Η πρακτική εξακολουθεί να έχει σημαντική αποδοχή σε τμήμα του κυρίως μουσουλμανικού πληθυσμού της περιοχής, παρά την έντονη διεθνή κριτική.
Η Ινδονησία είναι η μεγαλύτερη μουσουλμανική χώρα στον κόσμο ως προς τον πληθυσμό, ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος της χώρας δεν εφαρμόζει τη σαρία με τον τρόπο που εφαρμόζεται στην Άτσεχ.
Γιατί η Άτσεχ εφαρμόζει τη σαρία
Η εφαρμογή του ισλαμικού νόμου στην Άτσεχ ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Η επαρχία απέκτησε ειδικό καθεστώς αυτονομίας το 2001, στο πλαίσιο της προσπάθειας της κεντρικής κυβέρνησης να περιορίσει μία μακροχρόνια αποσχιστική σύγκρουση.
Το 2002 άρχισε να εφαρμόζεται επίσημα η σαρία, ενώ στη συνέχεια προστέθηκαν νέες διατάξεις που αφορούσαν, μεταξύ άλλων, τις σεξουαλικές σχέσεις, τη μοιχεία και τη συμπεριφορά ανδρών και γυναικών σε δημόσιους χώρους.
Μεταξύ των κανόνων προβλέπεται ακόμη και απαγόρευση να βρίσκεται κάποιος μόνος με άτομο του αντίθετου φύλου, εφόσον δεν είναι σύζυγος ή συγγενής.
Η θρησκευτική αστυνομία της Άτσεχ έχει επίσης πραγματοποιήσει ελέγχους σε γυναίκες που δεν φορούν μαντίλα ή φορούν στενά ρούχα, καθώς και σε άτομα που καταναλώνουν αλκοόλ ή συμμετέχουν σε τυχερά παιχνίδια.
Οι επικρίσεις για δημόσιο εξευτελισμό
Οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπογραμμίζουν ότι, πέρα από τον σωματικό πόνο, η δημόσια φύση της ποινής προκαλεί βαθιά ψυχολογική επιβάρυνση.
Οι μαστιγώσεις πραγματοποιούνται συχνά έξω από τεμένη ή σε δημόσιες πλατείες, με θεατές να παρακολουθούν και αρκετούς να καταγράφουν τη διαδικασία με τα κινητά τους τηλέφωνα.
Οι επικριτές της πρακτικής επισημαίνουν ότι ο δημόσιος εξευτελισμός μπορεί να αφήσει μακροχρόνιο τραύμα στους ανθρώπους που υποβάλλονται στην τιμωρία.
Παρά τις διεθνείς πιέσεις, η δημόσια μαστίγωση εξακολουθεί να εφαρμόζεται στην Άτσεχ, παραμένοντας ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα στοιχεία του ιδιαίτερου νομικού καθεστώτος της επαρχίας.
